Recenzje

2016-11-01
Moby & The Void Pacific Choir - "These Systems Are Failing"
Moby wkurzony, krzyczący na otaczający świat i na to, co do tego stanu doprowadziło. "These Systems Are Failing" to swoisty zapis złości artysty.
Wykonawca: Moby & The Void Pacific Choir
Wytwórnia: Mute
Rok wydania: 2016

Po techno i rave’ach, jakie przyniosł album „Music From Porcelain”, nowojorski artysta znacznie bardziej bezpardonowo podchodzi nie tylko do materii muzycznej, ale przede wszystkim tekstowej. Tak jest już w otwierającym „Hey! Hey!”, gdzie nerwowy elektropunk jest dodatkowym podbiciem dla warstwy lirycznej, a w tym wypadku dla wymownego refrenu: Hey!/And we never saw inside/Hey hey/Look how they hang us out to dry/Hey/So let me dry your golden eyes/Hey/Cos all our dreams will never die. Jeszcze mocniej wypada „Break.Doubt”, w którym zakręcona i irytująca gitara idealnie uzupełnia wykrzykiwany tekst. Niemniej motorycznie  jest w „I Wait For You”, gdzie zmodyfikowany głos Moby’ego kojarzy się z jego poprzednimi dokonaniami. Po tej dość jednolitej „trójcy” kolejno następujący „Don’t Leave Me”, rozkłada nieco ciężar na pulsujący bit, który do spółki z chropowatym elektronicznym tłem, trafnie uwypukla rozpaczliwe słowa refrenu. Wbrew pozorom to jeden z najbardziej nośnych fragmentów całej płyty. Na tym tle szybki „Erupt & Matter” wypada przeraźliwie i przejmująco, niczym minisoundtrack do apokalipsy. Z kolei „Are You Lost In The World” brzmi trochę jak Jean Michel Jarre na sterydach. „A Simple Love” ma natomiast w sobie coś z ducha Depeche Mode, głównie za sprawą brzmienia gitary. „The Light Is Clear In My Eyes” to bodaj najbardziej przejrzysty utwór na płycie, zahaczający jednakowoż nieco o disco punka. Kapitalnie wypada w tej części „And It Hurts”, nawiązujący do wczesnych punkowych dokonań Moby’ego. Zaś w „Almost Loved” znów kłaniają się Depeche Mode. I gdyby nie charakterystyczny głos pana Melville’a, to w temacie spokojnie odnaleźliby się nie tylko Dave Gahan, ale też chociażby śp. David Bowie. Ciekawym przełamaniem jest tu niemalże kołyszący „The Nighttime”. Całość zamyka natomiast „Dark Star” z kolejnym rozpaczliwym refrenem: So turn on the light so I can see/Turn off the hope you had for me/Turn on the voice that cries again/Turn on the lights, turn on the rain.

Zastanawiam się, czy kolaboracja Moby’ego np. z Atari Teenage Riot nie wzmocniłaby przekazu, jaki zawarł na "These Systems Are Failing".  Z drugiej strony Mindy Jones, Julie Mintz, Jonathan Nesvadba, Joel Nesvadba, Jamie Drake oraz Lauren Tyler Scott, stanowiący The Void Pacific Choir, dość umiejętnie wyważyli proporcje między zawartością muzyczną i słowną.

Silna to płyta. Być może najważniejsza w dorobku Moby’ego, a na pewno najbardziej wyrazista, jaką artysta nagrał w ciągu ostatnich lat.

Autor: Maciej Majewski


End of content

No more pages to load