Po wydaniu debiutanckiego albumu Dreamscapes w 2023 roku, w którym kompozytorka nawarstwiała niezliczoną ilość melodii i odgłosów wiolonczeli przetwarzając je i odnajdując nowoczesne podejście do klasycznego instrumentu artystka prezentuje kompozycję, która bezpośrednio nawiązuje do jej muzycznych korzeni - muzyki klasycznej.

Sonata na wiolonczelę solo „Opowieść Joanny” to trzyczęściowa kompozycja, w której solowe brzmienie wiolonczeli konstruuje cały muzyczny pejzaż.

Utwór został skomponowany w 2024 roku na zamówienie Muzeum Powstania Warszawskiego w Warszawie, w związku z obchodami 80-tej rocznicy Powstania Warszawskiego.

Dobrawa Czocher została zaproszona wówczas do współpracy nad operą side-specific „D’arc” stworzoną specjalnie na tę okazję w reżyserii Krystiana Lady.

Artystka zagrała postać Joanny, młodej wiolonczelistki pełnej marzeń o solowej karierze, która musi zmierzyć się z wojenną codziennością. Czocher oddała bohaterce nie tylko kreację aktorską, ale także Sonatę, która poprzez dźwięki opowiada o jej lękach, kruchości, dramacie ale także o marzeniach, sile i nadziei. Opera była hołdem dla wszystkich kobiet, którym przyszło żyć w czasach wojny, a które choć nie mogły walczyć tworzyły historię swoim codziennym heroizmem.

Muzeum Powstania Warszawskiego o spektaklu: „Podczas jednego wieczoru, podążając za bohaterkami tej opowieści, widzowie odwiedzają Paryż 2024 roku, Warszawę 1944 roku oraz Rouen 1429 roku. Po świecie, który był, który jest, i tym, który zdarza się tylko w snach, oprowadzą nas wiolonczelistka Dobrawa Czocher jako Joanna, aktorka Agnieszka Grochowska w roli Joan, sopranistka Gabriela Legun jako Giovanna oraz baryton Szymon Komasa jako Anioł Historii.

Spektakl organizowany z okazji obchodów 80. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego to nie tylko hołd złożony naszym przodkom. To także podróż przez muzyczne i teatralne konwencje, w ramach której twórcy eksperymentują z formą, strukturą i przestrzenią.”

Każda z części Sonaty opowiada o innym stanie emocjonalnym bohaterki. Pierwsza jest obrazem wielkich nadziei i marzeń, druga to konfrontacja z bolesną wojenną rzeczywistością, natomiast trzecia to osobista walka o siebie Joanny. Utwór jest niezwykle ekspresyjny i udowadnia, że solowy instrument nie potrzebuje żadnego towarzysza, by zbudować opowieść. Dobrawa Czocher, choć wierna klasycznym korzeniom znajduje swój osobisty język muzyczny, w którym wciąż możemy usłyszeć echa inspiracji nie tylko wielkimi kompozytorami takimi jak Robert Schumann, Alfred Schnittke czy Steve Reich ale także muzyki ilustracyjnej czy filmowej tak bliskiej kompozytorce.