Uznawana była za jedną z najbardziej utalentowanych i charyzmatycznych postaci polskiej sceny muzycznej, znana m.in. dzięki piosenkom "Groszki i róże", "Karuzela z Madonnami", "Rebeka" i "Grande Valse Brillante".

W 1961 roku trafiła do krakowskiej Piwnicy Pod Baranami, gdzie rozpoczęła współpracę z wybitnym kompozytorem Zygmuntem Koniecznym. W 1963 roku wystąpiła na festiwalu w Opolu, gdzie zaśpiewała "Karuzelę z Madonnami", "Czarne Anioły" oraz "Taki Pejzaż". Jej występ wzbudził entuzjazm krytyki i publiczności. Artystka otrzymała wówczas nagrodę festiwalu. W kolejnych latach pojawiła się między innymi na festiwalu w Sopocie, w nowojorskiej Carnegie Hall, w paryskiej Olimpii, dokąd została zaproszona przez jej właściciela Bruna Coquatrix oraz w Genewie, gdzie wystąpiła na imprezie z okazji XX-lecia ONZ.

W 1967 roku ukazał się pierwszy album Ewy Demarczyk zatytułowany "Ewa Demarczyk śpiewa piosenki Zygmunta Koniecznego".

W 1984 roku powstał Państwowy Teatr Muzyki i Poezji – Teatr Ewy Demarczyk, który działał do 2000 roku. Rok wcześniej artystka wystąpiła po raz ostatni publicznie, zaś w 2010 roku została uhonorowana Fryderykiem za całokształ twórczości. W 2000 roku Ewa Demarczyk całkowicie wycofała się z życia publicznego.