Dawid Podsiadło - Annoyance And Disappointment
Dawid Podsiadło chyba jako jeden z nielicznych polskich wokalistów młodego pokolenia, nie musiał wyciągać wniosków po udanym debiucie. Po prostu nagrał drugą, znakomitą płytę.
Zwycięskiego składu się nie zmienia, a zatem ponownie za stronę muzyczno-producecnką na „Annoyance And Disappointment” po częsci odpowiada Bogdan Kondracki, a stronę tekstową wsparła Karolina Kozak. Resztę materiału powstała z muzykami z zespołu, z którym Dawid gra koncerty. Różnica pomiędzy debiutanckim „Comfort And Happiness” jest przede wszystkim w nastroju. O ile poprzednik był dość smutną, nostalgiczną albumem, o tyle w przypadku „Annoyance And Disappointment” mamy do czynienia z muzyką wręcz radosną. Pierwszym tego typu przykładem jest utwór „Pastempomat”. Rytmiczny i żywiołowy podkład dał pole do popisu i... ośmielenia wokalisty. Innym przykładem jest osadzony w stylu retro, singlowy „W Dobrą Stronę”. Zaś najlepszym reprezentantem tego nurtu na płycie jest kapitalna „Bela”. Ta lekko senna, leniwa piosenka jest jednym z najprzyjemniejszych momentów płyty. Drugą grupę na płycie reprezentują utwory bardziej eksperymentalne jak nieco raconteursowy „Byrd”, mglisty „Eight”, trafnie zatytułowany „Son Of Analog” oraz eligijno-oniryczny „Four Sticks”.
„Annoyance And Disappointment” to jednocześnie płyta przebojowa i muzycznie ambitna. Zastanawiam się tylko, czy w przyszłości Dawid Podsiadło pozwoli sobie na jeszcze większą dawkę eksperymentów, bowiem nowa płyta niepostrzeżenie prowadzi go ku dość interesującym muzycznie i wokalnie rejonom.
