Niewykluczone, że gdyby nie zwycięstwo w ubiegłorocznym "X-factor", o Dawidzie Podsiadło słyszałaby tylko grupa fanów jego dwóch macierzystych zespołów: Curly Heads i Reaching For The Sun. Sukces, jaki stał się jego udziałem pozwolił mu nie tylko na nagranie solowej płyty, ale także na spotkanie na swej twórczej drodze naszego czołowego producenta Bogdana Kondrackiego oraz wokalistki i autorki tekstów Karoliny Kozak. I z ich pomocą nagrał płytę, która wciąga od pierwszego przesłuchania, nie pozostawia słuchacza obojętnym i bez wątpienia jest najlepszym krążkiem nagranym kiedykolwiek przez zwycięzcę polskiego, telewizyjnego "talent show".

"Comfort & Happiness" to echo fascynacji Dawida twórczością takich artystów jak: Coldplay, Katie Melua czy Sigur Ros. Płytę w większości wypełniają spokojne, nostalgiczne, ale nie pesymistyczne piosenki z leniwie "płynącym" śpiewem Dawida. Podkład instrumentalny jest dość oszczędny (perkusja, pianino, gitara,czasem trochę instrumentów smyczkowych i elektronicznych smaczków aranżacyjnych), a pomimo to jest w tych utworach ładunek emocji wystarczający do oświetlenia miasta wielkości Warszawy. Jest tu miejsce i na przepiękną balladę "Elephant" opartą o delikatne dźwięki perkusji, organów i gitary. Jest ambient w stylu Sigur Ros w bajkowym "No Part II", akustyczne klimaty w otwierającym album "And I" czy odrobinę podniosłego nastroju w "Bridges" i "Vitane". Z kolei "Little Stranger" przypomina nieco dokonania U2 (podniosła, pełna rozmachu końcówka utworu jest imponująca). I szkoda, że płyta nie kończy się właśnie na tym utworze, gdyż zamykający krążek utwór "S&T" wyraźnie odstaje od całości. Ale to to jedyny mały zgrzyt na "Comfort & Happiness".

Na albumie jest także kilku kandydatów na przeboje. Takim niewątpliwie są "Trójkąty I Kwadraty" z tekstem autorstwa Karoliny Kozak, żwawy, retro-popowy, zbudowany na świetnej melodii "No" oraz wspomniany już "S&T", który choć nie pasuje do całości albumu, to ma w sobie niewątpliwy potencjał komercyjny.

"Comfort & Happiness" ma wszelkie szanse ku temu, aby uplasować się na czołowych pozycjach zestawień za 2013 rok. Jednak o wiele ważniejsze jest to, że tym albumem Dawid nie tylko bardzo wysoko ustawił poprzeczkę swym następcom, ale także stał się kolejnym rodzimym artystą udowadniającym, że polską muzykę stać na nagrywanie płyt na światowym poziomie. Naprawdę, warto mu kibicować.