Jak to przełożyło się na jego zawartość? Otwierające płytę “Crickets” jest dość szorstkie, aczkolwiek mechaniczny rytm daje tu sporo polotu. Z kolei wokal Ala swoim metalicznym brzmieniem pełni tu raczej funkcję kolejnego instrumentu, aniżeli nośnika treści. “Voices Of Hate” ma natomiast zdecydowanie więcej stricte metalowego zabarwienia - gitary nie poddają się tu industrialnej perkusji, tylko zapodają więcej melodii. Kapitalnie wypada z kolei “Clown Car”, który ma w sobie hardcore'ową motorykę. Al jak zwykle dotyka kwestii politycznych, nie tylko związanych z Donaldem Trumpem, ale ogólnie ze sceną polityczną w Stanach Zjednoczonych. To jeden z najbardziej charakterystycznych momentów płyty, mimo iż jest nagrany według starych patentów stylu Ministry, znanych chociażby z płyt “Rio Grande Blood” i “The Last Sucker”.

Esencję całości stanowi jednak “We Hate”, gdzie Jourgensen rozprawia się z nienawiścią jako symptomu współczesnego świata. Nawiązując do tytułu płyty, osadza jednocześnie jej narrację. A to, że numer wydaje się nieco kwadratowy i bardzo nośny, tylko sprzyja jego odbiorowi. Z kolei dość cyfrowy “Delete”, to jednoznaczny cios wymierzony w stronę mediów społecznościowych. Co ciekawe, numer ma cechy… hiphopowe. Nie brak tu bowiem bitów i partii mówionych. Znakomicie wypada natomiast “Grifter”, który jest najdłuższą kompozycją na płycie, a jednocześnie jednym z jej ciekawszym momentów. Powolny rytm, mimo jednostajności, buduje atmosferę, a wokal Ala, potęguje ciężar, nie rezygnując jednak z melodii. Natomiast takiego numeru jak “The White Man Lied” nie powstydziłby się przed laty Marilyn Manson. Kapitalne, taneczne wręcz partie bębnów oraz świetne wokale, gdzie Jourgensen śpiewa o amerykańskich nierównościach społecznych i mitologii amerykańskiego snu, niosą ten utwór. Pod względem tematycznym to zresztą jedna z istotniejszych kompozycji na płycie. A skoro jesteśmy przy części lirycznej, to oczywiście musiał pojawić się wątek sztucznej inteligencji, który tutaj podejmuje “Singularity”. Niby to nic nowego, bo temat relacji człowieka i maszyny pojawiał się już w twórczości Ministry. Kiedyś zespół komentował mechanizację pracy, militaryzację, czy telewizyjną propagandę, a dziś jego przeciwnikiem staje się technologia, która może przejąć coraz większą kontrolę nad ludzkim życiem. Co więcej - pojawia się tu również gościnnie Leni ‘Badpenny’ Von Eckardt, co podkreśla futurystyczny charakter utworu. Rewelacyjnie wypada natomiast “Burned Out”, które wybrzmiewa tu niczym hymn i jest wyrazem klasycznego, industrialnego oblicza grupy. Jourgensen wymienia tu istną litanię współczesnych problemów: wojny, kryzysu klimatycznego, przemocy, działalności służb imigracyjnych ICE i afer związanych z Jeffreyem Epsteinem. Zaś zamykające płytę “We're Still Here” ma wymiar symboliczny nie tylko dlatego, że to właśnie tu gościnnie zagrał wspomniany na początku Paul Barker, ale także dlatego, że numer, mimo industrialnej politury, jest dość… melancholijny, a nawet refleksyjny. Jeśli tak ma wyglądać pożegnanie zespołu, to jest ono przepełnione… dumą i nadzieją.

“Hate To Go – Take Out Or Delivery” wymaga specyficznego podejścia, bowiem skupia w sobie mnóstwo elementów dotychczasowego stylu Ministry, a jednocześnie nie jest schematyczne, bo jego zawartość nie wchodzi mimowolnie. Sam podjąłem kilkanaście prób przyswojenia tego materiału i za każdym razem okazywało się, że brzmi on świetnie, niezależnie, czy słuchany chronologicznie, naprzemiennie lub pojedynczo. Bardzo udane zwieńczenie 45-letniej kariery legendy metalu industrialnego, która już 22 kwietnia przyszłego roku zagra u boku Die Krupps w warszawskiej Progresji w ramach trasy pożegnalnej.

MINISTRY + DIE KRUPPS

22.04.2027. Warszawa, Progresja

Bilety: https://www.ebilet.pl/muzyka/hard-heavy/ministry