Całkiem niedawno w jednej ze stacji radiowych miała miejsce dyskusja pt. „Komu jest jeszcze potrzebna nowa płyta U2?”. Pytanie tyleż kontrowersyjne co zasadne, bo U2 od wielu, wielu lat robi wszystko by stać się najbardziej megalomańskim zespołem na świecie. Oczywiście, mają ku temu pełne prawo, bo pomijając klasyczne, kultowe płyty, nagrywane jeszcze w latach 80., U2 pozostaje wielkim, koncertowym majstersztykiem. Mimo, że – począwszy od nieszczęsnego albumu "Pop" - muzyczny dorobek Irlandczyków był wyboisty i niebezpieczny jak drogi w Rosji. Nadmuchane ego Bono, który nie potrafi zrozumieć, że kaznodziejstwa z gwiazdorstwem się nie łączy, zagubienie muzyczne i jednoczesna chęć bycia ciągle „wielkim zespołem” były bolesne, głównie dla słuchaczy. Oczywiście, poza wpadkami, trafiały się niezłe płyty ("All That You Can't Leave Behind" czy "How to Dismantle an Atomic Bomb"), jednak począwszy od "Songs of Innocence" (2014), było już tylko źle albo wręcz absurdalnie ("Songs of Surrender"). Przyznam, że nie liczyłem już na nic dobrego. Co prawda ep-ki "Days of Ash" i "Easter Lilly" z początku roku były zaskakująco udane (chociaż cokolwiek by wypuścili po porażce "Songs of Surrender", byłoby dobre…), jednak, wiadomo, jedna jaskółka wiosny nie czyni....

Trudno wyrokować, co spowodowało skok jakościowy, zmaterializowany na nowej płycie, i choć korci mnie by coś tam perorować na temat AI, nie zmienię faktu, "Carnaval De Luz" to pierwsza od 22 lat (!!) płyta, której mogę posłuchać bez większego zgrzytania zębami. Przede wszystkim, jakaś świeżość i gitarowy luz (The Edge w doskonałej formie), od razu powodują zmniejszenie napięcia. Bono, rzecz jasna pozostaje kaznodzieją, ale potrafi sprzedać fajne melodie. Wreszcie dostajemy piosenki, które są słuchalne i nie męczą po kilku minutach. Rzecz jasna, jest tu trochę muzyki a la „massa tabulettae” (nijaki "Superficiality" czy mdłe "Midnight Sunshine" i "If the World Is at War We Better Not Be"), są też momenty, kiedy megalomania aż kłuje w oczy ("Sweet of Dreams" – tu sztuczna inteligencja na pewno była współkompozytorem; nie mogę się uwolnić od głównego tematu gitarowego, choć wiem, że jest to piosenka „skrojona” pod oczekiwania a nie skomponowana sercem…).

Zapewne środek ciężkości będzie się zmieniał, gdyż pisanie recenzji płyty, którą pierwszy raz słuchałem kilka godzin temu, jest ryzykowne. Nie zmienia to faktu, że zespół jest w dobrej formie i ma wreszcie na koncie materiał, który zmywa z nich piętno czterech kolesi błądzących we mgle. Piszę te słowa, walcząc z swoistym sentymentalizmem, bojąc się przesadzić, ale "Carnaval De Luz" to udany album, zawierający przynajmniej 60% muzyki, która pozostanie z nami na dłużej i pozwala wierzyć, że U2 mają jeszcze coś do zagrania (a nie do powiedzenia, bo akurat słowa są tutaj mocno nadęte i w tym względzie nic się nie zmieniło). "The Greatest Show on Earth", pokombinowany "Can’t Stop Us Now", dance’owy "Go", napięte "Silencio", nawiązujący delikatnie do rave’owej rewolucji "Can’t Stop Us Now", banger "The Mirror Maker (Rosalia)" czy "La Reina" to moje typy na dzień 13 listopada...

Tym razem U2 dowiozło materiał, któremu przynajmniej częściowo mogę wierzyć i jeśli miałby to być ich finałowy oddech, nie widzę lepszego zakończenia.