Hugo Race (Hugo Race & The True Spirit)
Nasz wywiad z australijskim wokalistą, gitarzystą, autorem tekstów i kompozytorem Hugo Race'm. Był muzykiem Nick Cave & The Bad Seeds w połowie lat 80., a Henry Rollins nazwał go "największym skarbem narodowym Australii". W maju tego roku wydał nowy, znakomity album pod szyldem Hugo Race & The True Spirit.
-Tytuł Twojej nowej płyty to „The Spirit”. Co to słowo oznacza dla Ciebie?
- Oznacza po prostu energię, która powoduje, że człowiek jest i tworzy. W Biblii zostało napisane: „A ziemia była pustkowiem i chaosem; ciemność była nad otchłanią, a Duch Boży („the spirit”) unosił się nad powierzchnią wód”. Tak właśnie, według Pisma Świętego powstało życie. Przed nadejściem Ducha Bożego był chaos, a gdy Duch Boży się objawił, rzeczy zaczęły powstawać. Gdy umieramy Duch Boży nas opuszcza.
- Nagrywanie albumu „The Spirit” zajęło wam 3 lata. Na pewno został wam jakiś nieopublikowany materiał? Jeśli tak: czy kiedyś ujrzy on światło dzienne?
- Przed rozpoczęciem pracy nad płytą poprosiłem, by każdy z muzyków The True Spirit skomponował utwór bądź dostarczył pomysł na piosenkę. Dzięki temu pragnąłem, aby powstały utwory oddające ducha tego zespołu. Dlatego właśnie tak bardzo kocham tę płytę. Przez te trzy lata stworzyliśmy 17 kompozycji czyli za dużo jak na jedną płytę. Musieliśmy część utworów odrzucić także dlatego, że były zbyt słabe albo brzmiały jak niskiej jakości nagrania z garażu. Wrócimy do tych kompozycji, gdy przyjdzie na to odpowiednia pora.
- Na tej płycie jest znakomicie zachowana delikatna równowaga między transem a rytmem. Piosenki takie jak „The Information”, „Wildcards” i zwłaszcza „Higher Power” brzmią tak, jakbyście chcieli „popłynąć” wraz z muzyką.
- Na tym właśnie polega siła naszego zespołu. Wszystkie utwory zostały zarejestrowane na żywo w studiu nagraniowym. Wykorzystałem w nich rytmy rodem z Mali, gdzie nagrywałem jakiś czas temu z projektem Dirtmusic, ale jednocześnie są one bliskie muzyce rockowej. „The Information” jest częścią dłuższej, piętnastominutowej kompozycji utrzymanej w chaotyczno-jazzowej stylistyce. Sporo dzieje się w naszej muzyce, ale staramy się, by wszystko odbywało się naturalnie i po prostu płynęło. A to nie jest najłatwiejsze.
- Na albumie znalazła się krótka, piękna kompozycja „Heaven Or Die”. Skąd pomysł na zamieszczenie takiego interludium?
- Utwór ten jest fragmentem większej całości, jednak tutaj pasował w takiej właśnie, skróconej wersji. Ten kawałek jest jak przebłysk dawno zapomnianego snu pomiędzy innymi myślami i moim zdaniem podbija klimat całej płyty o kilka stopni.
- W październiku wydacie na singlu kompozycję „False Idols”. Dlaczego ta piosenka nie trafiła na „The Spirit”?
- Jak już wspomniałem, mieliśmy bardzo dużo materiału na jedną płytę, a ten utwór nie pasuje do „The Spirit”. Jest szybszy i idzie w innym kierunku. Ten album i tak zawiera wystarczająco szeroką gamę stylów oraz wpływów muzycznych. Brzmi jak dzieło skończone. Więc czterech-pięciu kompozycji nie wstawiliśmy na to wydawnictwo i nie dokończyliśmy ich.
- Twoja kariera trwa już blisko 35 lat. Czy nadal szukasz najlepszego sposobu na wyrażanie uczuć w muzyce czy może The True Spirit jest takim idealnym narzędziem muzycznej ekspresji?
- Do wyrażania uczuć – tak, ale poprzez formę i kompletne brzmienie. Czasem muzyka instrumentalna jest dla mnie bardziej odpowiednia, aby coś przekazać, niż kompozycje w których śpiewam. Ale co najważniejsze, najważniejsza dla mnie jest możliwość komunikowania się ze słuchaczem i sądzę, że rockowe brzmienie The True Spirit jest czymś, z czym identyfikować się może wiele osób.
- Czy planujesz wydać nowy materiał z The Fatalists i jako Dirtmusic?
- Tak. Wrócimy kiedy nadejdzie odpowiednia pora i wszyscy znajdą czas na wzięcie udziału w pracach nad nowymi kompozycjami tych projektów.
- Twoja muzyczna biografia jest bardzo długa i interesująca. Czy planujesz może napisać wspomnienia?
- Świetnie trafiłeś z tym pytaniem, gdyż właśnie zakończyłem pisać coś takiego. Może nie jest to do końca biografia, lecz bardziej kronika moich podróży, mojego życia i muzyki. Coś w stylu poematu drogi. Wydam to na początku przyszłego roku pod tytułem „Road Series”.
- Masz również na koncie kilka małych ról filmowych („Queen of the Damned”, „Dogs in Space” – wraz z Michaelem Hutchence z INXS). Czy rozważasz zostanie profesjonalnym aktorem w przyszłości?
- W ubiegłym roku zagrałem główną rolę we włoskim filmie ‘L’imbarcadero’, który został nakręcony na południu Włoch, gdzie kiedyś realizowano westerny. Było to dla mnie wspaniałe doświadczenie. Jeździłem konno, mówiłem po włosku, ale nie planuję zostać aktorem. Za to pracuję obecnie nad kilkoma soundtrackami, gdyż lubię pracować przy tworzeniu filmów. Uwielbiam różnorodność w tym, co robię. Lubię, gdy dużo się dzieje.
- Dziękuję za wywiad.
