Marillion - Sounds That Can't Be Made
Siedemnasty album w dyskografii Marillion to dzieło wymagające od słuchacza wyjątkowego skupienia i dokładnego wsłuchania się w to, co proponuje nam zespół.
"Sounds That Can't Be Made" to album, który nie wszystkim fanom Marillion od razu przypadnie do gustu. Niektórzy będą potrzebowali przynajmniej kilku przesłuchań, by się do tej płyty przekonać. Bo płyta to niełatwa i nie ma tu przebojów w stylu chociażby "You're Gone" z krążka "Marbles". Temu albumowi najbliżej jest do niezapomnianego "Brave" z 1994 roku. Obie płyty charakteryzują się podobną monumentalnością kompozycji, podobnie jak na "Brave" i tym razem utwory trwają przynajmniej po 6-7 minut, zaś dwie kompozycje: "Gaza" i "Montreal" to już muzyczne "katedry" mające odpowiednio: 17 i 14 minut. I podobnie jak 18 lat temu klimat płyty jest pełen nostalgii i zadumy.
Na "Sounds..." muzycy Marillion po raz kolejny udowadniają, że są mistrzami w komponowaniu pięknych melodii. Nawet w tak rozbudowanych i pełnych zmian tempa utworach jak "Gaza", "Montreal" słychać błysk ich kompozytorskiego geniuszu. Natomiast "Power" i "Sky Above The Rain" to piosenki, które z powodzeniem można zaliczyć do najpiękniejszych w dyskografii Marillion. O tak oczywistych rzeczach jak fantastyczny śpiew Steve'a Hogartha wspominać nie trzeba. Ten facet wznosię się w paru fragmentach tej płyty na wyżyny swych umiejętności. Wystarczy posłuchać, jak śpiewa w ostatnim na krążku utworze "The Sky Above The Rain".
To bardzo dobra płyta, jedna z najlepszych w "hogarthowym" etapie działalności Marillion. Panowie pokazali, że są niczym to przysłowiowe wino. Po kilku wysłuchaniach "Sounds..." bardzo miło szumi w głowie.
