Haunt Me
Haunt Me powstał w 2021 roku i szybko wypracowało własny styl, czerpiąc inspiracje zarówno z klasyków pokroju The Cure, Joy Division, New Order czy Depeche Mode, jak i bardziej współczesnych przedstawicieli sceny alternatywnej, takich jak Interpol czy The Strokes. Ich utwory balansują między nostalgią a nowoczesnością, łącząc wyraziste melodie, nastrojowe syntezatory i charakterystyczny mroczny klimat. W zeszłym roku wydali bardzo dobrze przyjętą płytę „Watch You Bleed”, a już niebawem dwukrotnie zagrają w naszym kraju. O drodze artystycznej grupy opowiedział nam jej mózg, Darius Davila.
MM: Jak te inspiracje z nurtu darkwave i post-punka trafiły do was w Teksasie?
DD: Myślę, że stało się to całkiem naturalnie. Jesteśmy Latynosami z Teksasu, ale zawsze pociągała nas muzyka niosąca ze sobą pewien emocjonalny ciężar, niezależnie od tego, czy był to post-punk, darkwave, indie rock, czy ogólnie muzyka alternatywna. Dorastając, słuchaliśmy takich zespołów jak The Cure, Joy Division, New Order, The Smiths i Depeche Mode, ale odkrywaliśmy też nowszych artystów, którzy na swój sposób kontynuowali te brzmienia. Teksas ma całkiem interesującą scenę muzyczną undergroundową i choć może nie jest to pierwsze miejsce, które kojarzy się ludziom z darkwave’em czy post-punkiem, to na pewno jest tu publiczność dla tego rodzaju muzyki.
MM: Należę do tego grona…
DD: (śmiech) Nie wątpię. Myślę, że pomógł nam też pewien dystans od tradycyjnych scen gotyckich i post-punkowych, który pozwolił nam wypracować własną tożsamość. Czerpiemy inspirację z najróżniejszych źródeł – nie tylko z muzyki, ale także z filmów, książek i osobistych doświadczeń.
MM: W waszej muzyce dość wyraźnie wyczuwalny jest element nostalgii. Za czymś tęsknicie?
DD: Nostalgia to coś, co w naturalny sposób wkrada się do naszej muzyki. Spoglądanie wstecz ma w sobie pewien romantyzm, niezależnie od tego, czy chodzi o rzeczywiste wspomnienia, czy też doświadczenia, które sobie romantyzowaliśmy. Czasami tęsknię za konkretnymi chwilami z mojego życia, czasami za ludźmi - za moim ojcem, który zmarł 7 lat temu, za dziewczynami, z którymi się rozstałem, a czasami wydaje mi się, że po prostu tęsknię za uczuciem bycia gdzieś lub doświadczania czegoś po raz pierwszy. Niekoniecznie chcę cofnąć się w czasie, ale lubię uchwycić niektóre z tych uczuć w naszej muzyce. Myślę, że nostalgia może być piękna, ale może też być dość bolesna.
MM: „Watch You Bleed” jest dużo bardziej bogatsze brzmieniowo, niż wasz debiutancki album “This Sadness Never Ends”. Co się zmieniło?
DD: Od czasu naszego pierwszego albumu zdecydowanie rozwinęliśmy się jako muzycy. Kiedy zakładałem Haunt Me, wciąż zastanawiałem się, jak dokładnie powinien brzmieć ten projekt. Przy „Watch You Bleed” mieliśmy znacznie jaśniejszą wizję atmosfery i kierunku, który chcieliśmy zgłębiać. Współpraca z Hilario (Bautistą, gitarzystą grupy - przyp. MM) również odegrała bardzo ważną rolę w tym rozwoju. Znamy się od lat i wypracowaliśmy silne muzyczne porozumienie. Możemy wymieniać się pomysłami i eksperymentować z różnymi aranżacjami oraz brzmieniami. “This Sadness Never Ends” miksowałem i produkowałem samodzielnie…
MM: To słychać, bo brzmi bardziej surowo. Brakowało Ci sprzętu?
DD: Raczej doświadczenia. Poza tym czujemy się teraz swobodniej, wykorzystując syntezatory, różne faktury i techniki produkcyjne. Chcieliśmy, aby nowy album miał bardziej kinowy charakter, niemal jak ścieżka dźwiękowa do nieistniejącego horroru. Nadal obecna jest ta melancholijna podstawa, którą ludzie rozpoznają z naszych wcześniejszych utworów, ale myślę, że znacznie ją rozbudowaliśmy.
MM: Czy remiksy stanowią ważną część waszego dorobku?
DD: I tak i nie. Traktujemy je bardziej jako dodatek, bonus do singla itd. Uważam, że remiksy to naprawdę interesujący sposób na nadanie utworowi nowego życia. Ktoś może wziąć coś, co stworzyłeś, i całkowicie to zinterpretować na nowo, czasami wydobywając elementy, o których sam nawet byś nie pomyślał Lubię słuchać, jak inni artyści podchodzą do naszej muzyki, bo każdy ma własną perspektywę i proces twórczy. Remiks niekoniecznie musi pozostawać wierny oryginalnej aranżacji. Czasami jest bardziej ekscytujące, gdy ktoś zabiera utwór w zupełnie nieoczekiwane miejsce.
MM: Wolisz EP-ki czy pełne albumy?
DD: Szczerze mówiąc, lubię jedno i drugie, ale uważam, że w tworzeniu pełnego albumu jest coś wyjątkowego. Daje on możliwość zbudowania kompletnej atmosfery i zabrania słuchacza w podróż. Można zgłębiać różne emocje, eksperymentować z różnymi brzmieniami i stworzyć coś, co sprawia wrażenie spójnej całości. Natomiast EP-ki są świetne, bo są bardziej bezpośrednie i są lepszym rozwiązaniem promocyjnym. Można skupić się na konkretnym pomyśle lub kierunku muzycznym, niekoniecznie rozwijając go na całym albumie. W trakcie istnienia zespołu wydaliśmy sporo EP-ek, które pozwoliły nam eksperymentować i regularnie publikować muzykę. Ostatecznie jednak uważam, że pełne albumy dają inny rodzaj twórczej satysfakcji. Jest coś satysfakcjonującego w tym, by usiąść i wysłuchać płyty od początku do końca, doświadczając całości jako jednego kompletnego dzieła.
MM: Niebawem dwukrotnie wystąpicie w Polsce. Czego możemy się spodziewać?
DD: Zagramy przekrojowy set zarówno jeśli chodzi o albumy, jak i nagrania z ep-ek. Nie pominiemy żadnych hitów (śmiech). Dla każdego coś miłego.
HAUNT ME
15.11.2026 / Poznań, Pod Minogą
16.11.2026 / Warszawa, VooDoo
Punkty sprzedaży: www.winiarybookings.pl, Going, Empik Bilety, Eventim, Ebilet, Ticketmaster