Muse - Simulation Theory
Na swoim ósmym albumie Muse zatopili się w brzmieniach lat 80., zapominając nieco o swoich charakterystycznych elementach.
W otwierającym krążek utworze „Algorithm” słychać ‘zaczyn’ drogi, którą Matt Bellamy z kolegami obrali na nowym krążku. Mamy zatem prosty, acz mocny bit rodem z automatu perkusyjnego, okołofilmowe smyczki i bardzo ‘ejtisowy’ klimat w refrenie. Jeszcze sugestywniej pod tym względem wypada niemalże dyskotekowy „The Dark Side”, okraszony dodatkowo pretensjonalnym wokalem Bellamy’ego. Duże lepiej prezentuje się natomiast „Pressure” z żywym, chwytliwym aranżem z typowo „muse’owym” riffem gitarowym i znakomitą pracą sekcji rytmicznej. Nieźle wypadają również „Propaganda”, w którym swój udział miał Timbaland oraz wykręcony i połamany „Break It To Me”. Z kolei „Something Human” charakteryzuje się ogromną nośnością i mieni się głównie cieplejszymi barwami. Nic dziwnego, że został wybrany na trzeciego singla, promującego „Simulation Theory”. Co ciekawe „Thought Contagion”, będący singlem numer dwa, w obliczu reszty płyty jawi się jako… wypełniacz. Pogmatwane, dziwnie świdrujące harmonie na tle perkusyjnego bitu robią wrażenie wymęczonych i drażniących. Prawdziwym powerplayem albumu jest jednak „Get Up and Fight" głównie za sprawą triumfalnego, stadionowego refrenu, ale i dość tanecznego podkładu. Natomiast słuchając „Blockades", mam wrażenie, że Muse chcieli poniekąd stworzyć swoją odpowiedź na „Gimme! Gimme! Gimme! (A Man After Midnight)” ABBY. Krążek domykają singlowy, ‘skradający się’ „Dig Down" oraz ‘depeszowy’ „The Void”.
„Simulation Theory” spokojnie mógłby być soundtrackiem do kolejnej odsłony serialu „Stranger Things”. Tematyka Sci-Fi, o którą ocierają się teksty utworów na płycie dodatkowo potęguje to wrażenie. Natomiast w kontekście dotychczasowych, dość konsekwentnych dokonań zespołu, album jest raczej krokiem na ukos.
