Jak połączyć tajemnicę kosmosu, stadionowy rock, progresywne ambicje, funkowe tętno, elektronikę i historię o rozpadającej się relacji? Dla większości zespołów byłoby to zadanie karkołomne. Dla Muse okazuje się niemal naturalne.

„The Wow! Signal” to album, który zaczyna się jak wiadomość wysłana w przestrzeń kosmiczną, ale bardzo szybko okazuje się, że tak naprawdę opowiada o czymś znacznie bardziej przyziemnym i bolesnym. Pod opowieścią o gwiazdach, sztucznej inteligencji, przyszłości i obcych cywilizacjach kryje się historia człowieka próbującego odzyskać utracone połączenie. Z drugim człowiekiem, z samym sobą i ze światem, który coraz częściej wydaje się zimny i obcy.

Już sam tytuł zdradza kierunek tej podróży. „The Wow! Signal” nawiązuje do słynnego radiowego sygnału odebranego w 1977 roku przez teleskop Big Ear, który do dziś pozostaje jedną z największych zagadek astronomii. Muse biorą ten tajemniczy impuls i zamieniają go w metaforę ludzkiej potrzeby odpowiedzi. Bo najważniejsze pytanie tej płyty nie brzmi: „Czy ktoś tam jest?”, tylko „Czy ktoś mnie słyszy?”.

Poszczególne utwory układają się w jedną, niemal filmową opowieść, choć według Bellamiego nie jest to album koncept. I faktycznie, nie jest to przecież zbiór piosenek o kosmosie. To pełna dramaturgii podróż, od pierwszej próby nawiązania kontaktu aż po moment, w którym człowiek zostaje sam pośród ruin czegoś, co kiedyś wydawało się wieczne.

Kosmiczny lot zaczyna się od „The Dark Forest” — transmisję wysłaną w nieznane. Monumentalną, teatralną i podszytą lękiem. Mroczne chóry Crouch End Festival Chorus, orkiestralny rozmach, ciężkie gitary i elektroniczny puls tworzą atmosferę wielkiego science fiction. Pod futurystyczną warstwą kryje się jednak bardzo ludzki strach.

Utwór nawiązuje do hipotezy „ciemnego lasu”, według której cywilizacje ukrywają swoją obecność we wszechświecie, ponieważ kontakt z inną inteligencją może oznaczać zagładę. W świecie Muse wysłanie sygnału nie jest więc tylko próbą znalezienia odpowiedzi. Jest ryzykownym wołaniem w ciemność, które może sprowadzić katastrofę. To jeden z najbardziej spektakularnych momentów albumu — gotycki, niemal religijny w swoim rozmachu, pełen rockowego pazura.

Chwilę później następuje totalna zmiana kierunku. „Nightshift Superstar” wprowadza taneczny, wręcz disco-puls, funkową sprężystość w oparach klubowej energii. To jeden z najbardziej zaskakujących numerów na płycie, pokazujący, że zespół nadal potrafi bawić się formą.

Ale pod błyszczącą powierzchnią kryje się coś znacznie bardziej mrocznego. To historia obsesyjnej fascynacji i uzależnienia od emocji. Bohater nie tyle kocha, co zostaje pochłonięty przez czyjąś energię. Jest zachwycony, ale jednocześnie świadomy, że ta fascynacja prowadzi go na granicę utraty kontroli.

Chris Wolstenholme dostarcza tu jedną z najbardziej charakterystycznych linii basu na albumie, Dominic Howard napędza całość tanecznym rytmem, a Matt Bellamy udowadnia, że jego falset nadal potrafi być jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów brzmienia Muse.

Po tej eksplozji energii pojawia się „Shimmering Scars” — gwałtowne zwolnienie i wejście w najbardziej intymną część albumu. Fortepian, organy, smyczki i subtelnie narastające gitary tworzą przestrzeń pełną melancholii, ale bez przesadnego dramatyzmu. Tekst opowiada o rozpadającej się relacji, jednak unika prostego wskazywania winnego. Najważniejsze zdanie — „I carry half the blame” — pokazuje dojrzałość tej historii, umującej opowieści o dwojgu ludzi, którzy nie potrafili uratować czegoś ważnego. Tytułowe „lśniące blizny” są adekwatną metaforą: niektóre rany z czasem przestają krwawić, ale nadal pozostają częścią człowieka.

„Cryogen” przywraca ciężar gitar i pokazuje Muse w najbardziej rockowym wydaniu. Riffy są ostre, sekcja rytmiczna mocna, a finał utworu przynosi flow, której fani zespołu długo mogli wyczekiwać. Tym razem kosmiczne i naukowe metafory służą opisaniu emocjonalnego zamarznięcia. Kriogenika staje się obrazem serca, które nie pęka, a prostu przestaje działać.

Po lodowym krajobrazie „Cryogen” pojawia się „Be With You” — jeden z najbardziej jasnych momentów albumu o odbudowie, nadziei i walce o drugiego człowieka. Otulony organami Hammonda, a później przechodzący w ciepłe, rytmiczne pulsowanie, brzmi jak klasyczny stadionowy moment Muse. To ten rodzaj piosenki, przy której tysiące osób unosi telefony w górę i tworzy morze świateł.

Ale siła tego utworu nie tkwi tylko w jego koncertowym potencjale. „Be With You” jest odpowiedzią na cały wcześniejszy mrok. Po samotności i utracie pojawia się najprostsza potrzeba: nie chcę być sam.

Druga połowa albumu staje się jeszcze bardziej futurystyczna. „Hexagons” to jeden z najbardziej ambitnych utworów na płycie. Rozbudowana forma, zmiany rytmu, progresywna konstrukcja i kosmiczne zakończenie pokazują Muse w pełnej mocy.

To utwór o człowieku uwięzionym pomiędzy technologią, obsesją i własnymi pragnieniami. Obraz „marionetki z przeciętymi sznurkami” jest wyjątkowo mocny — bohater nie jest już kontrolowany, ale jednocześnie nie wie, jak samodzielnie funkcjonować.

„Nasz opór jest produkowany masowo” - brzmi jak ostrzeżenie, że nawet bunt może zostać przejęty przez system i zamieniony w kolejny produkt.

„The Sickness In You & I” biegnie w bardziej agresywną stronę. Ciężkie gitary spotykają się tutaj z funkowym drganiem, a historia opowiada o toksycznym przyciąganiu. Miłość przypomina chorobę, destrukcyjne uczucie, które niszczy, ale jednocześnie jest zbyt silne, by łatwo z tego zrezygnować.

Klasyczny motyw Muse: człowiek walczący z siłami, których sam nie rozumie. Tyle że tym razem największym przeciwnikiem nie jest system ani polityka. Jest nim własne serce.

„Unravelling” jest momentem, w którym wszystko zaczyna rozpadać się na dobre. Metafora owada uwięzionego w bursztynie należy do najmocniejszych obrazów całego albumu. Żywy kiedyś organizm, który został zatrzymany w czasie. Relacja zamienia się w scenariusz, którego nikt już nie potrafi odegrać.

Po tym ciężarze „Hush”, nagrane z udziałem Ellie Goulding, koi wniesiony wcześniej ciężar. To piosenka o ucieczce od chaosu świata i znalezieniu miejsca, gdzie można na moment przestać walczyć. Ellie Goulding wnosi do utworu lekkość, która świetnie kontrastuje z dramatycznym wokalem Bellamy’ego. „Hush” nie rozwiązuje problemów bohatera, ale daje mu coś równie ważnego... chwilę ciszy.

Na koniec „Space Debris”, najbardziej melancholijny fragment całej historii. Miłość zostaje tutaj przedstawiona jako kosmiczne odłamki. Coś, co kiedyś tworzyło jeden świat, teraz dryfuje samotnie w pustce. Idealne zakończenie tej podróży. Nie ma wielkiej eksplozji. Nie ma jednego momentu, w którym wszystko się kończy. Jest powolne oddalanie się dwóch obiektów, które kiedyś pozostawały na wspólnej orbicie.

Pod względem produkcji „The Wow! Signal” również robi ogromne wrażenie. Muse od zawsze mieli skłonność do przesady, ale tym razem każdy element znajduje swoje miejsce. Orkiestra, elektronika, chóry, gitary i potężny bas nie walczą ze sobą, tylko tworzą jeden doskonale funkcjonujący organizm. Za ten sukces odpowiada Dan Lancaster, producent znany ze współpracy z Bring Me the Horizon, który wyraźnie czuje się równie dobrze w ciężkich gitarach, co w nowoczesnej elektronice.

Największą zaletą albumu pozostaje jednak coś trudniejszego do uchwycenia niż brzmienie. Pod całą kosmiczną otoczką znajduje się bardzo prosta, ludzka historia. Dlatego wszystkie futurystyczne obrazy działają tak dobrze. Maszyny, obce cywilizacje i kosmiczne katastrofy są tylko językiem, którym Muse opisują coś bardzo starego: samotność.

Największym sygnałem wysyłanym w kosmos nie jest wiadomość do obcej cywilizacji. To próba powiedzenia drugiej osobie: „Jestem tutaj. Odpowiedz mi.”